Mijn vriendin is plotseling overleden

Ze was pas 19 jaar en kreeg een hersenbloeding. Ze was net bezig met een studie aan de universiteit. Ik kende haar van atletiek. Je verwacht dat niet. Iemand die zo jong is.

Een jongen van atletiek belde me om me het nieuws door te geven. Het is pas geleden. Ik had haar een half jaar niet meer gezien omdat ze op de universiteit zat en wat minder tijd had.
Ik kom zelf uit Jamaica en toen ik op atletiek ging, was zij de eerste die me met me sprak. Door haar voelde ik me welkom. Ze gaf ook trainingen aan de jeugd. Alle kleine kindjes kennen haar. We hadden een hechte groep, die een beetje uit elkaar viel toen een aantal met een studie begon in een andere stad.
Toen ik het hoorde, was ik verbaasd, sprakeloos. Je weet niet wat je moet zeggen. Je gelooft niet dat iemand die nog zo jong is, dood kan gaan.
De dag nadat ik het hoorde, had ik examens. Ik focuste me op leren en zat de hele dag in mijn boeken gedoken. Dat deed zij ook altijd. Ik had knallende hoofdpijn. Ik heb niet gehuild. Ik sluit me af in dat soort situaties, houd alles binnen. Ook toen mijn oma overleed, hield ik mijn tranen in. Stiekem huilde ik soms wel. Ik weet niet hoe dat komt.
Ik stop het weg, heel ver weg en zeg het nooit tegen iemand. Als ik het van mijn vriendin op school zou zeggen, krijg ik vragen en dat wil ik liever niet.
Op de dag van de begrafenis waar ik me speciaal voor had aangekleed, miste ik de bus. De bussen gingen om het uur. Iedereen was daar en ik niet. Ik vond het zo erg. Ze maken nu een boek met foto's van haar en geven dat aan haar ouders. Haar zusje lijkt erg op haar.
Dat lijkt me ook erg moeilijk, omdat je dan telkens aan haar moet denken als je haar ziet. Ook voor haar zal het moeilijk zijn.

Ik heb net het verhaal gelezen van Sarah die ook vertelt over het overlijden van haar vriendin.
Door haar verhaal realiseer ik me dat ik toch wat van me wil laten horen. Ik ga in ieder geval nog naar het graf en misschien dat ik haar ouders en haar zusje ook nog een brief schrijf, waarin ik vertel hoe belangrijk ze voor me was.

Door: anoniem

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
Hoi, las je verhaal. Het raakte me. Wat moet jij je rot hebben gevoeld. Vind het super goed dat je je verhaal deelt. Zo kun je je gevoel kwijt en je merkt dat het ook bij anderen veel oproept. Zou mooi zijn als je ouders en ook dat zusje nog wat laat horen. Vaak wordt niet aan zusjes of broertjes gedacht, is mijn ervaring. Dank je wel voor je bijdrage.

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten