Rouwrituelen bij Arubanen en Antillianen deel 2

Achtergrondinformatie deel 2

Na het overlijden

Na een overlijden werden er vaak spiegels afgedekt en werd er water gesprenkeld, zodat de geest rein op reis kon gaan. Er werd een altaar opgericht met vier kaarsen, een foto van de overledene, een kruisbeeld, een palmtakje en een afbeelding van de heilige familie.
Vroeger had men nog tonnen met regenwater of water uit de put in de tuin staan. Meteen als de persoon was overleden, werden alle tonnen omgegooid om het water weg te laten lopen. Men geloofde dat De Dood nadat hij bij de zieke was geweest eerst zijn handen in een van de tonnen had kunnen wassen, voordat hij zijn pad vervolgde. Men wilde niet het risico lopen om dat besmette water te gebruiken. Hierna werden de tonnen weer met vers water gevuld.
Soms werd de zieke als men zeker wist dat hij snel zou gaan sterven op de grond gelegd, op wat oude kleren. Men wilde voorkomen dat hij in bed zou sterven. Als dit gebeurde sliep niemand meer in het bed waarin een ander gestorven was.
Alle persoonlijke spullen werden weggegooid in zee of in het bos, de mondi. Zo ook alles wat hij tijdens zijn ziekte had gebruikt, zoals lakens, kussens , enzovoorts.
Als de dode het huis werd uitgedragen werd het huis helemaal schoongemaakt. In de kamer waar de overledene had gelegen werd een kaars aangestoken. Negen dagen moest er een kaars branden of in ieder geval tot de missen (ocho dia) waren geweest.Alle stoelen werden ondersteboven gedraaid.

Het Wassen en Aankleden van de dode

De lijkenwasser werd erbij gehaald. Deze persoon was vaak een genezer, meestal iemand die reeds op leeftijd was. Een mannelijke wasser mocht alleen de mannen wassen, terwijl een vrouwelijke wasser beide sexen mocht wassen. Het wassen op zich was ook een ritueel, waarbij gebruik werd gemaakt van zogenaamd florida- water en ook van azijn. Verder werd knoflook gebruikt en kalk om het lijk te prepareren. Knoflook werd altijd als een goed middel beschouwd tegen alle kwade dingen. De wasser hield het in zijn mond om beschermt te zijn tegen gassen van de dode die vrij kwamen.
De mannen werden en worden nu nog altijd in het pak gestoken en de vrouwen in een japon.
Een jong meisje dat overlijdt wordt in roze gekleed. Meestal worden jongeren die overlijden heel mooi gekleed en gekamd, soms net als een bruid.

Op de hoogte stellen van familie

Na het overlijden wordt de familie zowel hier als op de Antillen en Aruba telefonisch op de hoogte gebracht. Vrijwel altijd wordt een overlijden, of de gestorvene nu hier of op de Antillen of Aruba woonde, ook bekend gemaakt via een Antilliaanse krant, Resumen, die in Rotterdam wordt uitgegeven.
Een rouwadvertentie begint altijd met ‘AA muri’ ( is gestorven)

Opgebaard

Soms wordt het lichaam thuis opgebaard, maar meestal kiest men voor een rouwcentrum
of voor bijvoorbeeld het clubhuis van de vereniging waar de overledene actief is geweest. De rouwruimte kan ook in de kerk zijn en dan vindt het afscheid nemen plaats in de kerk, meestal gedurende een vaste tijd. Daarna volgt dan de dienst.

Rouwbezoek

Tijdens het rouwbezoek is de kist open. De gasten gaan eerst naar de dode kijken. Tegen de dode wordt hardop gepraat. Bijna altijd wordt aan de dode gevraagd waarom hij niet heeft aangegeven dat hij zou sterven. Er wordt gebeden en gezongen en om vergiffenis gevraagd. Ook wordt gevraagd de andere doden die men kent te groeten. Men neemt afscheid door de hand op de dode of op de kist te plaatsen. Daarna gaat men de familieleden groeten en condoleren. Vaak worden ook kopspelden uitgereikt. De aanwezigen worden uitgenodigd deze op het laken of de kleding van de dode te prikken, zodat de geest van de dode vastgeprikt wordt, niet terugkomt.
Het is ook de gewoonte om de dode wat mee te geven. Men geeft spullen mee waar de dode aan is gehecht en men geeft dingen mee om te voorkomen dat hij iemand anders meeneemt naar het dodenrijk. Als iemand bijvoorbeeld veel heeft gedronken, krijgt hij een volle fles jenever mee in de kist Ook wordt met repen stof de lengte van de naaste familieleden, vooral van de kinderen opgemeten, op de juiste lengte afgeknipt en in de kist gelegd. Zo heeft de dode dan iets van een familielid bij zich zodat hij deze niet zal missen.
Wanneer de dode een baby heeft achtergelaten wordt de baby drie keer over het lichaam van de dode gepasseerd. Als een man is overleden dan krijgt de man de blouse of iets anders van zijn vrouw mee. De vrouw die is achtergebleven moet, zo gaan de verhalen, zes weken een zwarte onderbroek dragen, zodat de man die is overleden de vrouw niet lastig zal vallen om gemeenschap met haar te hebben.
Tijdens het laatse afscheid voor de begrafenis, wordt muziek gedraaid, iemand gaat voor in gebed. Men bidt de rozenkrans. De familieleden en andere aanwezigen geven de dode goede wensen en boodschappen mee. Ze wensen hem bijvoorbeeld een gouden huis toe. Of men zegt:’ Zorg dat je de weg vindt’ Of:‘ Als je daar bent vraag dan aan je broer....’
Mensen praten veel en huilen en spreken jammerklachten uit. De emoties kunnen heftig zijn. Tijdens de begrafenis ceremonie werden vroeger en soms nog vier kaarsen aangestoken. Op elke hoek van de kist een kaars. De kaars links aan het hoofeinde werd het eerst aangestoken, daarna liep men om de kist om de kaars rechts aan het hoofdeinde aan te steken. Het aansteken van de kaarsen gebeurde in een vaste volgorde.

Door: anoniem

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
Wil je de eerste zijn die reageert op dit item ? Klik op Reageer!

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten