Deel 1. Een interview: Je kijkt niet meer achterom. Daarom zijn we misschien zo relaxed

Clara Macousi is een Inheemse en is opgegroeid in Washabo. Ze wilde doorleren en naar de stad. Ze woont nu in Amsterdam. Ze is positief, heeft geleerd met tegenslagen en veranderingen om te gaan. Wat heeft haar achtergrond met haar kracht te maken?

In Washabo zijn nog wat huizen waar Inheemsen wonen. De leerkrachten van de Thomas Moreschool hebben er een woning en er is het witte kerkje aan de Corantijnrivier waar ik meteen verliefd op word. Je kunt vanaf de banken het water zien en de passerende boten volgen. Hier kan je uren zitten, de schaduw op zoeken en tot rust komen. Naast de school is een groot voetbalveld met tribunes waarop twee jongens zitten. Een van de jongens scheert een scheiding in het haar van de andere jongen. In een huis verderop kan je ijsjes kopen. Als ik er naar toe ga springen de honden tegen me op en lopen de kippen voor me uit. Dit is het dorp waar Clara Macousi is opgegroeid. Clara, die ik in Amsterdam zal ontmoeten waar ik haar de gember kom brengen uit Washabo. Als ik bij haar ben, vertelt ze haar verhaal

Mijn jeugd in Washabo

Ik ben geboren in Boscokaboja. Ik weet niet eens of de plaats nog bestaat. Op mijn geboorteakte staat het district Nickerie en een jaartal. Maar in die tijd werd je niet geregistreerd. Ik denk wel dat de datum klopt. Mijn vader hield een dagboek bij. Toen ik een jaar was zijn mijn ouders en mijn broertje en ik verhuisd naar Washabo. Mijn vader werd koster. Daar zijn ook alle andere kinderen geboren. Een zusje van me is overleden. Mijn moeder en een zus van me wonen nog in Washabo. Een andere zus woont in Apoera en een broer en een zus van me wonen in Nederland.

In Washabo wonen Arowakken, een Inheemse stam. Ik ken nog wat woordjes, maar niemand spreekt de taal meer en de tradities zijn verdwenen. Toen ik jong was, was alles nog primitief. De mannen gingen jagen en vissen en als kind had je geen kleren aan en liep je op blote voeten. Ik wist niet dat ik als kind een botziekte had. Ik weet de naam van de ziekte even niet meer... Maar het gaat gepaard met doofheid. Als ik viel brak ik wat.

Ze zetten me in een grote mand met een bord ervoor: Hier ls een Indiaantje, ze heeft helemaal niets

Ik weet nog goed hoe ik als kind mijn arm brak. Mijn vader wilde me naar het ziekenhuis brengen in Nickerie. Hij droeg me naar de rivier en wachtte tot er een boot kwam naar Nickerie. In Nickerie werd een ambulance gebeld en werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Omdat mijn vader geen onderdak had in Nickerie bleef hij in het ziekenhuis als patient. Ik hield veel van mijn vader en ik was het lievelingetje van hem. De dokter uit Paramaribo kwam een keer in de maand. Elke zondag waren er in die tijd militairen uit Nederland die vrijwilligerswerk deden. Ik werd door hen in een grote mand gezet en ze zetten me in de hal van het ziekenhuis neer met een bord ervoor: ‘Hier is een Indiaantje. Ze heeft helemaal niets. Kun je wat in de mand gooien?’ Ik zag voor het eerst blanke mannen met blond haar. Ik was toen denk ik zes jaar. Ze vroegen aan de zuster of ze me mee mochten nemen zondag en dan gingen ze voetballen en zat ik op de schoot bij een van de militairen die me wat lekkers gaf. De dokter wilde mijn arm amputeren. Mijn vader zei: ‘Dat wil ik niet. Ik heb liever dat ze niets met een hand doet, dan dat ze zonder hand door het leven moet.’

Na een paar maanden was ik weer terug in het dorp met een mitella om. Mijn vader masseerde elke dag mijn arm met cocosolie en bracht me naar de rivier waar ik zwembewegingen met mijn armen en handen moest maken. Ik denk achteraf dat het de beste therapie is geweest die er maar kon zijn. Mijn moeder was streng. Ze was 15 jaar toen ze trouwde en had veel kinderen. Ze kon nauwelijks voor ons zorgen. Nu weet ik dat ze van me houdt en vindt ze dat ik het goed heb gedaan. Nu zijn de tijden veranderd en hebben jongeren, ook meisjes meer mogelijkheden. Alleen maken sommigen er geen gebruik van en dat vind ik jammer. Ik heb er voor moeten knokken.

Meer in deel 2...

Door: de redactie

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
Wil je de eerste zijn die reageert op dit item ? Klik op Reageer!

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten