Een verhaal over kanker.

Kanker is veel meer dan 'alleen maar' een ziekte.

Lieve mama,

Ik heb moeite om over jou te praten, daarom schrijf ik jou al meer dan zes jaar terug het leven in met een pen. Ik leg mijn pijn vast op papier in de hoop dat de scherpe randjes er van af zijn tegen de tijd dat er woorden uit mij komen.

Je weet dat er veel dingen zijn die ik onbesproken heb gelaten. Veel herinneringen die ik heb verdrongen, weggestopt in het diepste van mij omdat ik je op bepaalde manieren niet wil herinneren. Maar de laatste tijd speelt er zo veel in mijn leven dat elk plaatje als een mokerslag ongevraagd weer terug komt. En dat geeft ook niet, want uiteindelijk horen die beelden ook bij ons, maar het is alleen niet mooi om je zo te herinneren.

Het is niet mooi om je te herinneren als een vrouw met een kaal hoofd en maar één borst met een litteken van haar buik tot haar oksel. Het is niet mooi om je te herinneren terwijl je in een ziekenhuisstoel zit met een infuus met rode rotzooi in je arm, beter bekend als chemo.

Het is afschuwelijk om je te herinneren als iemand die elke drie weken een hele week op bed lag, kermend van de pijn in je botten door de prikken met leukocyten. Het is afschuwelijk om je te herinneren als een soort van paria door wie iedere keer de wc ontsmet moest worden met Dettol als jij naar de wc was geweest.

Het is gewoon ronduit walgelijk om het gevoel te herinneren toen je zei dat je niet meer beter zou worden: alsof alle lucht uit m'n longen geslagen werd en volgens mij viel ik ook nog flauw. Het is vreselijk om je te herinneren als een hoopje ellende dat bijna niks meer zelf kon.

En mama, dit is het punt dat m'n ogen prikken en de tranen komen, maar ik ga hier toch niet stoppen..

Ik herinner me weer hoe we in het ziekenhuis waren en ergens achteraf in een kamertje te horen kregen dat je levensverwachting niet langer dan drie maanden was. "Mevrouw, ga maar doen wat u wilt doen nu het nog kan." Ik herinner me weer hoe je nog getwijfeld hebt om naar een hospice te gaan, maar toch besloot om thuis bij ons te sterven. Ik herinner me hoe bang ik was om niet bij je te zijn als het zo ver zou zijn, en tegelijk hoe bang ik was om wél bij je te zijn als het zo ver zou zijn.

Weet je nog hoe mensonterend het was dat je elke dag wel minstens één keer in je bed plaste, omdat je lichaam te zwak was om zichzelf te dragen? Weet je nog hoe vaak je kramp kreeg in je handen en ik dan niet wist hoe snel ik naar de keuken moest rennen om een bak warm water te halen zodat die kramp minder werd? Weet je al die keren nog dat je hallucinerend van de morfine wakker werd en vroeg of je al in de hemel was?

Weet je nog dat je eigenlijk de dag voor mijn verjaardag euthanasie zou krijgen? Weet je nog hoe je beste vriendin en ik huilend van machteloosheid toe moesten kijken toen je verging van de pijn doordat per ongeluk de morfinepomp niet meer werkte? Weet je nog dat je op 29 december om een glas cola vroeg dat je nooit hebt opgedronken? Weet je hoe ik in paniek raakte toen jij je laatste adem had uitgeblazen? Dat het zuurstofapparaat van mij niet uit mocht, omdat je het dan benauwd zou krijgen en ik tegen de dokter schreeuwde dat hij iets moest doen omdat hij MIJN MOEDER dood liet gaan?

Ik had al gezegd dat deze herinneringen niet mooi zouden zijn. Maar ze zijn er wél en ze mogen verteld worden nu. Waarschijnlijk is dit het meest persoonlijke wat ik ooit geschreven heb maar ik wil mezelf niet censureren, want ik wil vertellen wat kanker is en wat kanker doet. En uiteindelijk hoef ik me hier ook niet voor te schamen, maar kan ik juist trots zijn. Trots op ons -vooral op jou!- dat we dit hebben gedragen. Trots op mezelf dat ik ondanks mijn verdriet om jou verder ben gegaan.

Lieve liefste mama, weet je eigenlijk wel hoe trots ik ben op jou?

Door: shrn

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
anoniem

Meld misbruik!
Hoe gaat het nu? Heel veel sterkte!
Ja, alle beelden die dan weer naar boven komen. Het ontneemt je de adem. Hoe gaat het nu met je? Je verhaal heeft me heel veel gedaan. Dank je wel voor je moed.
Alleen maar moeten huilen. Ja, ook die herinneringen horen erbij. Wat een moed die niet te verstoppen. Wat goed dat je verder bent gegaan en je moeder terug in het levend schrijft. De ergste momenten houd je vaak voor jezelf. En dan gebeurt er wat en dan komen ook die vreselijke momenten terug. Moest ook weer terugdenken. En, ook dat is goed. Dank je wel!
anoniem

Meld misbruik!
Ja, het zijn de herinneringen die je het liefst wilt vermijden. Maar jij hebt de moed gehad er naar te kijken en weer opnieuw te beleven. Zoveel herkenning! Jullie kunnen trots zijn op elkaar. Liefs

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten