Fantoompijn.

"Fantoompijn is een pijnsensatie die beleefd wordt als afkomstig van een geamputeerd lidmaat."

Ik mis niet hetgene dat er geweest is, ik mis vooral datgene wat er had moeten zijn en wat er nooit meer gaat komen. Ik mis je met alles wat ik doe en hoe ouder ik word, hoe meer en meer het duidelijk word dat er zoveel dingen zijn die jij hebt gemist.

Je was er niet meer toen ik m'n rijbewijs haalde, toen je zoon slaagde voor het VWO. Je was er niet meer toen ik een andere baan kreeg en je kind cum laude door zijn eerste jaar ging. Je was er niet meer toen je oudste zus op één dag na, precies drie maanden na jou overleed. Je was er niet bij toen je jongste zusje te horen kreeg dat ook zij kanker had. En hoe vreemd het ook klinkt, dat was de eerste keer dat ik blij ben geweest dat jij er niet meer was. Dat dat verdriet je tenminste bespaard is gebleven.

Je bent bij geen enkele verjaardag meer geweest en er is geen feestdag die jij nog met ons gevierd hebt. 29 December mama, weet je wat dat inhield? Terwijl de rest van de wereld elkaar een gelukkig nieuwjaar toewenste, stonden wij op 1 januari elkaar te condoleren. Dus hoe kan het ook anders dan dat de feestdagen nooit meer hetzelfde zullen zijn?

Weet je wat het allervreemdst is? Dat je zoveel dingen nog gaat missen. Het is raar om te beseffen dat er na sterven niets is dat jou bij ons terug brengt. Dat je er straks nog steeds niet meer bent als ik ga trouwen en kinderen ga krijgen. Vroeger schreef je in mijn vriendenboekje altijd dat je later graag oma wilde worden. Ik vind het verdrietig dat je niet gaat worden waar je al van droomde sinds ik in de kleuterklas zat. En hoe ironisch is het dat ik mijn kinderen later over een oma ga vertellen die ze nooit hebben gekend, zoals jij vroeger over jouw moeder vertelde die ik nooit heb gekend? Het cliché lijkt waar te zijn, zoals men zegt: de geschiedenis herhaalt zich.

Ik weet niet of er woorden bestaan voor de pijn die ik voel sinds de dag dat je weg bent. Deze pijn is niet alleen geestelijk, want als ik denk aan jouw dood en de eeuwigheid daarvan, doet het pijn tot in de puntjes van mijn vingers. Soms ontneemt het me de adem en lijkt het of ik stik, dan ervaar ik wat er wordt bedoeld met 'een leegte voelen'. Op zulke momenten lijkt het of mijn hart uit mijn borstkas gerukt is en het nooit meer goed gaat komen.

Weet je waar deze pijn nog wel het meest op lijkt? Fantoompijn, want jij bent het geamputeerde deel van mij dat pijn doet maar dat niet meer aan mij vast zit. Maar het is juist de pijn van het gemis dat mij doet beseffen dat er altijd nog wel ergens iets is wat jou met mij verbindt.

Je gaat nooit echt weg bij mij..

Door: shrn

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
Had ik je al gezegd hoe mooi ik dit vind. Dank
didoblonk

Meld misbruik!
Hoi SHRN, we zijn bezig met het verbeteren van de structuur van de site. Zag net, terwijl ik alles weer bekeek bij Columns, een verhaal van Famile Arslan over een man die last heeft van fantoompijn. Moest meteen aan jouw gedicht denken. Misschien leuk om even te lezen. Groetjes, Dido
Cheraine Aaliyah

Meld misbruik!
Wauw, deze heeft mij echt geraakt!
Wauhhhh xxxjes

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten