Het leven is een cirkel.... Tien jaar later... Deel 2.

‘Het verdriet is me altijd blijven achtervolgen’.

Het leven is een cirkel.... Tien jaar later... Deel 2.

‘Het verdriet is me altijd blijven achtervolgen’.

Niet wetende dat de beproeving van mijn leven nog maar net begonnen was, ging ik het gevecht met mezelf in het leven aan. Ik moest de pijn en het verlies van mijn eerste liefde en ongeboren baby bij alles met me dragen. Ik had geen keuze. Ik stopte eerst drie jaar met school, en ging werken om weer tot mezelf te komen. Vervolgens besloot ik mijn HBO diploma te halen, want dit was één van mijn doelen in het leven. Het is me met heel veel pijn en verdriet uiteindelijk gelukt om af te studeren. Dit was ook één van de redenen waarom ik toen geen kind wilde wat de strijd, mijn school af te maken, emotioneel gezien, nog zwaarder maakte. Ik moest en zou mijn diploma halen koste was het kost. Dit was ik mijzelf en mijn ongeboren baby verschuldigd.

Alleen mijn zus, mijn beste vriendin en een andere vriendin die uit Aruba kwam en die inmiddels is overleden, wisten wat er was gebeurd. Mijn ouders wisten het niet. Thuis werd er niet over gevoelens gesproken, hier was simpelweg geen ruimte voor. Niemand wist het verder. Ik heb er altijd veel verdriet om gehad en heb altijd rondgelopen met een groot geheim. Een geheim dat steeds meer haar tol begon te eisen. Ik voelde me minderwaardig. Dat heeft met mijn achtergrond te maken. Als je een Turks meisje bent, moet je als maagd het huwelijk in. Als dat niet zo is breng je schande over de familie. Ik had gelukkig wel een ijzersterke mening en zei sinds kleins af aan altijd tegen mijn moeder, dat ik nooit met een Turkse man zou trouwen. Maar het feit dat ik geen maagd meer was maakte mij toch onzeker. Ik voelde me erg in de steek gelaten en alleen. Ik heb altijd tegen dat gevoel van minderwaardigheid moeten knokken. Ik heb na mijn eerste liefde nog twee vriendjes gehad. Maar hij kwam altijd weer terug in mijn gedachten en het was nooit als toen. Mijn vriendjes vertelde ik nooit over mijn geheim. Ik stelde me nooit helemaal bloot aan wie dan ook. Het werd een geheim dat ik niet meer met anderen wilde delen, een geheim dat je op een of andere manier koestert. Het was het enige wat van hem en mij was, hoe pijnlijk het ook was. Ik wilde het beschermen, het niet delen met anderen. Dit was ons geheim. Vaak vroeg ik me af of hij weleens aan me dacht, en of hij aan ons geheim dacht. Zijn verjaardagen ben ik nooit vergeten, dit was onmogelijk. In 2008, tien jaar later, kwam ik mijn ex, Milan, tegen.....

Het lijkt wel een film als ik er weer aan denk. Ben je benieuwd hoe dat is gegaan....ga dan naar deel 3.

Door: anoniem

Meld misbruik!
Reageer Via:
Reacties
anoniem

Meld misbruik!
Dit ken ik wel 'maagd het huwelijk en en anders schande je de familie. maar die jongens maken er gewoon gebruik van. misschien niet alle jongens, maaar wel het meeste. ik ga snel naar deel 3.
Cheraine Aaliyah

Meld misbruik!
Ben zo benieuwd naar deel3. Ik kan me heel erg vinden in je verhaal! Veel herinneringen, plaats, tijd, gedachten die je deelde, die uiteindelijk maakt wie je bent vandaag.. Dat hij onbewust een deel van je is geworden.. Sterk ben je :)
Ben erg benieuwd. Wat een kracht heb je: je wist voor wie je het deed. Niet iedereen kan dat.
Wil gauw weten hoe het verder gaat. Moeilijk zo'n geheim te dragen. Mooi wat je zegt over hoe een geheim je met de ander verbindt.

Vraag en antwoord

Stel je vraag aan de redactie en ontvang snel antwoord.

Volg ons ook op:

Jouw Troost voor Tranen profiel

Login met je e-mailadres en wachtwoord.
E-mailadres
Wachtwoord
Wachtwoord vergeten? Klik hier!

Nog geen account? Klik hier!

Sluiten